Πιθανόν…
Παρατηρείται ένα ήσυχο μοτίβο που επαναλαμβάνεται… Πολλοί άντρες σκέφτονται τη γονιμότητα σαν κάτι που θα επιβεβαιωθεί «όταν έρθει η ώρα». Όταν όμως ο χρόνος πιέσει, η αβεβαιότητα γίνεται δυσανάλογα βαριά. Μελέτες για την ενημέρωση γύρω από την ανδρική γονιμότητα δείχνουν ότι οι γνώσεις είναι συχνά αποσπασματικές. Υποτιμάται το πόσο συχνά εμπλέκεται ο ανδρικός παράγοντας, ενώ βασικές έννοιες, από το τι σημαίνει “καλό” σπερμοδιάγραμμα μέχρι το τι επηρεάζει τη σπερματική λειτουργία, παραμένουν θολές.
Γιατί αποφεύγεται ο έλεγχος; Ένα μέρος είναι πρακτικό. Άγνοια, αμηχανία για τη διαδικασία, και η αναβολή ως προεπιλογή. Ένα άλλο μέρος είναι κοινωνικό. Το στίγμα, η ιδέα ότι ο έλεγχος αγγίζει την εικόνα του ανδρισμού, και η σιωπηρή πεποίθηση ότι «η διερεύνηση ξεκινά από τη γυναίκα». Έτσι, πολλοί φτάνουν αργά, ήδη φορτισμένοι με άγχος και μια αίσθηση προσωπικής αποτυχίας που αντανακλά και διαμορφωμένες, κοινωνικές προσδοκίες.
Κι όμως, ο έλεγχος δεν είναι μυστήριο. Συνήθως ξεκινά από το σπερμοδιάγραμμα, και όταν χρειάζεται προχωρά σε ιατρικό ιστορικό, κλινική εξέταση, ορμονικό έλεγχο, υπερηχογράφημα οσχέου, και σε ειδικές περιπτώσεις γενετικό έλεγχο. Το σημαντικό είναι ότι, όσο πιο νωρίς γίνει, τόσο περισσότερο μετατρέπεται από «τεστ κρίσης» σε εργαλείο καθαρής πληροφορίας και επιλογών.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί δεν πάνε, αλλά τι θα άλλαζε αν ο έλεγχος γονιμότητας θεωρούνταν προληπτική φροντίδα, κάτι απλό, ουδέτερο και φυσιολογικό.